تبليغاتX
یک غزل مانده به تو

 

هایکو

 

 نشسته است

بر بلند ترین شاخه

کوکوی تنها

**********

هیاهوی باغ -

دو درخت بلند تر

گرم عشقبازی

**********

تابش خورشید

از میان شاخه ها

بر کفشدوزک

********** 

گنجشک لرزان

بر روی پرچین باغ -

باران پاییز

+ نوشته شده در  بیست و پنجم اسفند 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

زیر پای عابران

خیابانی پر از جنازه

آزارم می دهد

سوز پاییزی

      ******

بهار در می زند

تابستان در آغوش من است

در را باز نمی کنم

 

+ نوشته شده در  هجدهم بهمن 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

قنوتها

انگشت به انگشت

روز شمار دیدارند

و چشمها قنات قنات

ندبه خوان انتظار

ـــ خدا کند که بیایی ـــ

دعای سال است

و خیلی ها

آمدنت را ضروری می دانند

 

چقدر تماشایی ست

روز آمدنت :

خیل منتظرانی که

                      خود را به نفهمی می زنند

و تو را به جا نمی آورند.

 

 

+ نوشته شده در  هفدهم آذر 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

 

خيلي پيش ترها

 

خودم را از هر طرف كه مرور مي كردم

 

به يك نقطه مي رسيدم

 

كمي پيش تر

 

به تكرار

 

و حالا

 

اين مرور چند سويه

 

مرا به هيچ سوئي نمي كشاند

 

و به هيچ نقطه اي نمي رساند.

 

 

به موازات مسير بي سمتي

 

مي روم به نمي دانم كجا

 

و شايد هم مي دانم كجا

                           

كسي چه مي داند.

+ نوشته شده در  بیست و ششم مهر 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

 

راه گريز را خودت نشانم دادي

پنجره اي كه گشودي

                          باد را بد نام نمي كند.

 

+ نوشته شده در  سیزدهم مهر 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

 

من بی تو به اینکه من منم مشکوکم

حتـــی به تبــــار و زادنــــم مشـــکوکم

گیرم که نفس درجریان است چه سود

وقتـــی که به اصل بودنــــم مشـــکوکم

 

+ نوشته شده در  دوم مهر 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

 

تمام فاحشه های شهر

تو را می شناسند

و می دانند

هرگز

پیش پایشان

              نیش ترمز هم نخواهی زد.

چرا؟که تو

به همهء آنها گفته ای:

ـــ حوصلهء رانندگی ندارم.

 

+ نوشته شده در  بیست و سوم شهریور 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

 

دستي تكان بده

آن قدر دور شده ام

كه مي ترسم

                  گمت كنم.

        ************

كاش

با زنگ صداي تو

                        از خاك برخيزم!

         ************

هر شب خواب مي بينم

                            كه بيدارم

و بيداري

 روياي هر روز من است

تا دير نشده

يكي مرا بيدار كند.

 

+ نوشته شده در  بیست و یکم مرداد 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

براي او كه نگاهش حقيقت من است

 

حقيقت بي ترديد من

و حقيقت من

بي ترديد

تصوير مبهم مردي ست كه در چشمان توست

روي برگرداني

ميان ميليونها تصوير

                          گم مي شوم

+ نوشته شده در  دهم مرداد 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

 زن که هیچ

مردی را سراغ ندارم

مردانه تر از تو

بر مدار علی

                 گردیده باشد.

+ نوشته شده در  بیست و پنجم تیر 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  | 

                                      آن زمان کز بیخودی ما تیغ و کف نشناختیم

                              یـــوسفی و جلــوه ای و مصر بــازاری نبود

 

من نه شاعرم و نه نویسنده اما حرفهایی برای گفتن دارم که شاید شنیدنشان برای شماخالی از لطف

نباشد :

حسنت حتی

آنانی که بی محبت تو نفس می کشند را

                                 بی قرار می کند

حال این من و قلبی که

                    تپشهایش تکرار نام توست

(تو خود حدیث مفصل بخوان...)

 

+ نوشته شده در  بیست و چهارم تیر 1385ساعت   توسط حسین مصطفی پور  |